Наврӯз ҷашни миллӣ, мероси фарҳангии ниёкони мо-тоҷикон аст, ки маънои рӯзи нав, рӯзи зиндагии нав, рӯзи шодӣ, рӯзи адлу эътидол, рӯзи бахшоиши гуноҳҳои якдигар, рӯзи оштиро дорад. Табиат, таърих ва
Маҷмаи Умумии Созмони Милали Муттаҳид соли 2022 зимни баргузории иҷлосияи 77-уми худ қатъномаи “Соли 2025 – Соли байналмилалии ҳифзи пиряхҳо” ва 21 мартро ҳамчун Рӯзи байналмилалии ҳифзи пиряхҳо бо
Мардуми туркман ба анъанаҳои неки ниёгони хеш бо чашми адаб менигаранд. Онҳо низ чун мардумони ориёӣ ҷашни Наврӯзро бо шукргузорӣ ва ҳурмату эҳтироми зиёд таҷлил менамоянд. Наврӯз, ки солҳои сол дар
Офтоби рӯшанрав меҳртоби Наврӯз аст, Осмон суҳуфе сабз аз китоби Наврӯз аст. Нарм-нарм меларзад барги нахли армонам, Рақси он дар оҳанги изтироби Наврӯз аст.
Ба ҳар лаб мекушояд ғунчаи ҳарфи салом ин субҳ, Лаболаб мешавад ҳар гӯш аз як обшор оҳанг.
Навъи маъмули бозии идона, ки бештар дар Наврӯз ривоҷ меёбад, аспакбозӣ мебошад. Он як навъ рақси мазҳакавии мардонаи тоҷикӣ мебошад, ки сужети онро тасвири малакаи аспсаворӣ ва рақсу бозии асп
Дорбозӣ яке аз навъҳои санъати халқии тоҷикон ба шумор рафта, тақрибан 2,5 ҳазор сол пеш дар Шарқ пайдо шуда, сипас тадриҷан дар ҷаҳон густариш ёфтааст. Тоҷикон аз давраҳои қадим дар ҷашнҳои Наврӯзу
Вақте баҳсҳо оид ба пайдоиши иди Наврӯз ба миён меоянд, маро ҳайрат фаро мегирад, ки чаро ҳамзамонони мо мантиқи таърихиро ба назар намегиранд. Сарчашмаҳои мухталифро ба таҳлил мекашанд. Андешаҳои
Соли 2010 Наврӯз бо ташаббуси Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон аз ҷониби Созмони Милали Муттаҳид ҳамчун ҷашни ҷаҳонӣ пазируфта
Наврӯзро дар Ватани худаш ҳам бо урфу одатҳои гуногун истиқбол мегиранд. Яъне дар ҳар минтақаи Тоҷикистони азиз ин ҷашн бо шеваҳои гуногун таҷлил мешавад.
