ДУ СЕБ

Дар дасти духтарча ду дона себ буд. Модараш бо табассуми ширин аз маликаи хурдакаки худ пурсид:
— Азизакам, аз ду себат якеро ба модарат дода метавонӣ?
Духтарча чанд сония ба модар нигоҳ карду баъд аввал себи якум, сипас зуд себи дувумро газид.
Зан эҳсос кард, ки аз ин кори духтараш табассум дар рӯяш ях мебандад ва бисёр кӯшид, ки ҳайрати худро нишон надиҳад.
Ногаҳон духтарча як себи газидаашро ба модар дароз карда, гуфт:
— Модарҷон, ана себро гиред, инаш ширинтар аст!