Дар як сатр
» » Ҷанги Сурия фитна аст, на ҷиҳод

Ҷанги Сурия фитна аст, на ҷиҳод

13-03-2015, 16:42

Ҷанги Сурия фитна аст, на ҷиҳодДар шароити ҷаҳонишавии имрӯза қувваҳои бузурги иртиҷоие, ки хоҳиши яккаҳукмрони ҷаҳон шуданро доранд, бо ақидаҳо ва унсурҳои нав пайдо гаштаву аз мавҷудияти худ дарак медиҳанд. Имрӯз замони ҷаҳонишавиро замони талоши қудратҳо ва бархӯрди манфиатҳо низ меноманд. Ба ин хотир, моро зарур аст, ки хиради азалии худро дуруст истифода бурда, ба дасисабозиҳо ва иғвоангезиҳои қувваҳои берунаи бадхоҳ роҳ надода, худро аз осебпазирӣ эмин нигоҳ дорем.

Чунин ба назар мерасад, ки ҷомеаи ҷаҳонӣ дар муқобили ифротгароиву терроризм муносибати якрангу якнаво доранд, вале пас аз гузашти вақт воқеият нишон дод, ки манфиатҳои геополитикии қудратҳо муҳимтаранд ва ихтилофҳои лафзиву назарӣ дар шинохти ифротгароиву терроризм ба бор овардаанд.
Имрӯзҳо аксари уламои ҷаҳони исломӣ ҷанги Сурияро ҳамчун «фитна» эълон кардаанд, на ҷиҳод. Ташкилотҳои террористӣ бошанд, Салафиҳоро пойдевори боэътимоди амнияти худ қарор додаанд. Дар ҳоле, ки ҳадафи асосии иттиҳодияи экстремистии «Салафия» исломҳаросӣ ва исломситезӣ аст. Ин нуктаи калидиро ташкилоту созмонҳои террористӣ ва гурӯҳҳои экстремистӣ ба хубӣ дарк намудаанд. Онҳо барои зиён овардан ба муҳити динӣ аз тариқи сомонаҳои интернетӣ фазои иттилоотиро ноором сохта, ҷавонони бедониш ва бехабар аз таълимоти дини мубини исломро ба худ моил сохта, манфиатҳои гурӯҳҳои иртиҷоӣ ва ҷиноятпешаро ҳимоят ва пуштибонӣ доранд.

Худ қазоват кунед, ҳар қадаре, ки аз таълимоти исломӣ ҷавононро дур кунем, ҳамон қадар нафарони ба равияҳои бегона гараванда мағзи онҳоро заҳролуд месозанд, ки билохира дар даст яроқ гирифта, ба қатлу куштор машғул мешаванд. Гӯё ҷиҳод карда, шаҳид мешудаанд! Дар ягон ҷиҳоди исломӣ наомадааст, ки кӯдакон ва занон кушта шаванд. Забҳи инсон аз ҷониби ифротиёни хунхор ва бераҳми ДИИШ ҳамчун омили исломӣ муаррифӣ мегардад, ки ин кирдор ва андешаҳои ботили онҳо хилофи фармудаҳои Худову Расул мебошад. Барои мардуми мусулмон, аз ҷумла аҳли суннат ва ҷамоат, айб аст, ки зиёда аз 500 нафар зан-модар дар шимоли Ироқ дар асорати ДИИШ қарор дошта бошанд. Дар баробари ин, беш аз 150 зани ҳомила ва духтарони ноболиғро бо далели он, ки мухолифат бо «ҷиҳоди никоҳ» намудаанд, аз ҷониби гурӯҳҳои ДИИШ бо як ваҳшиёнат аз дами теғ гузаронидаанд. Ин аҷнабиёни аср қатлу куштори инсон, аз ҷумла занону кӯдакон, гаравгонгирӣ ва оташ задану аз байн бурдани осори таърихиро вазифаи ҷиҳодӣ мешуморанд. Ба қавле, гӯё ин ҷинояткорони ифротӣ дар роҳи дини ислом ҷиҳод мекарда бошанд.

Дар китобҳои «Мухтасар-ул-воқия» ва «Ҷиҳод» иборае ҳаст: Вақте мусалмонон шаҳри Кувваро тасарруф намуданд, занҳое, ки муртаданд, аз дини ислом баргаштанд, онҳоро ҳаққи қатл кардан надоданд. Ҳамчунин, ибораи дигаре ҳаст, ки агар кӯдаке аз ислом ибо кунад, ӯро ҳаққи куштан надоранд. Муъмин он касонеро мегӯянд, ки дар ҷомеа иғво намеангезад, ақидаҳои ботил ва бегонаи хатарзоро ҳамчун таълимоти мазҳаби ҳанафӣ таблиғ намекунанд. Дар куҷое набошад, муъминро ба шаҳодат намерасонанд.

Аллоҳ таоло дар ояти 93-и сураи «Нисо» таъкид намудааст: «Ва ҳар кас фарди боимонро аз рӯйи қасд ва (ғараз) ба қатл бирасонад, ҷазояш дӯзах аст. Дар ҳоле, ки қотил ҷовидона дар дӯзах мемонад. Аллоҳ бар ӯ ғазаб мекунад ва ӯро аз раҳматаш дур месозад. Ва азоби азиме барои қотил омода сохтааст».

Дар асоси маънӣ ва моҳияти ояти овардашуда маълум гардид, ки афроде худро муҷоҳид хонда, қатлу куштори мусалмононро дар кишварҳои Сурия, Ироқ, Нигерия, Камерун, Афғонистону Покистон, ҷиҳод дар роҳи Аллоҳ мешуморанд, бегумон, аҳли дӯзаханд ва дар дӯзах абадан боқӣ хоҳанд монд. Онҳо аз раҳмати Аллоҳ бенасиб гаштаанд. Барои ҳамин, ҷиҳод ва муҷоҳид вуҷуд надорад. Танҳо нафароне, ки аз сохторҳои қонунии ин давлатҳои ҷангзада ҳимоят намуда, бар зидди ДИИШ (Давлати Исломии Шому Ироқ), «Толибон», «Ал-Қоида», «Боко Ҳарам» ва дигар шохаҳои террористии он меҷангиданд ва аз марзу буми аҷдодии хеш дифоъ мекунанд, мусалмони асил ва қаҳрамони исломӣ ҳастанд. Пешвоён ва пайравони шохаҳои террористӣ-экстремистӣ ва афроди зархариди қотили он ҳаргиз шаҳид намешаванд ва наметавонем онҳоро мусулмон ҳисобем.

Аз ин санаду далелҳо хулоса бароред, ки кори ифротиён танҳо ва танҳо тафриқаандозӣ буда, ғайри бадном кардани дини поки ислом ҳеҷ мақсад надоранд.

Ба назар менамояд, ки бархе нафарон нодидаю ношунида, носанҷидаю нопурсида таҳқиқ накарданд, ки ҳамин мардуми бегуноҳ аз дасти кӣ ва кадом афрод кушта шуданд. Саволе ба миён меояд, чаро дар ҳамин ҷиҳоде, ки нафарони алоҳида аз савобу подошаш сухан меронанд, худ ё авлодашон иштирок надоранд? Борҳо қайд кардам ва боз ҳам қайд карданиам, ки мардуми азиз, алалхусус ҷавонон, ин гумон ва андешаи хаторо аз хотираатон дур карда, фирефтаи ин нафарони бераҳму беинсоф нашавед! Дар урфият мегӯянд: «Онҳо бача калон накардаанд, ки дилашон сӯзад». Ҳар нафаре, ки ин таблиғоти нодурустро ба уҳда мегирад, шояд ба хотири маблағ, норасоии рӯзгор ё фурӯхташудаи кадом давлате бошад, то авзои сиёсии минтақа ва ҷаҳон, аз ҷумла Тоҷикистонро бад кунад. Ба гумонам, онҳо нафароне мебошанд, ки ҳеҷ мадрасаи диниро нахондаанд, ё ин ки дар назди ягон уламои исломӣ таълим нагирифтаанд. Ин худобехабарон кӯр-кӯрона ё пойи бараҳна вориди дини ислом шудаанд. Ҳамаи ин нафарон афроде мебошанд, ки нангу номуси динӣ ва миллӣ дар онҳо боқӣ намондааст. Ба ин хотир, ҷавононро зарур аст, ки фирефтаи ҳеҷ нафарони мутаассиби-такфирии зархарид ва ифротии маргталабони ДИИШ нашаванд. Донед ва огоҳ бошед, ки барои ин разилони иртиҷопешаи даҳшатгаро падару модар, ёру бародар ва зану фарзанди шумо азиз нест, балки манфиат, бурдашон аз ҳисоби гумроҳони гаравидаи бетафаккур азизтар аст.

Равандҳои иҷтимоию сиёсии ҷаҳонӣ ва минтақавӣ моро пайваста ҳушдор медиҳад, ки имрӯзҳо нерӯҳои тахрибкорӣ ба амнияти давлатҳо таъсиррасон хеле зиёд гардида ва пайваста кӯшиш менамоянд, ки дар ин ё он шакл таъсири ғаразноку манфиатхоҳонаи худро ба вазъи сиёсию иҷтимоии кишварҳо расонанд. Мусаллам аст, ки мо-тоҷикон аз ин сабақи талхи таърих огоҳии комил дорем ва набояд гузорем, то ин гурӯҳҳои ҷудоиандоз бо мақсаду ниятҳои нопоки хеш мафкураи ҷавононро ба доми худ кашанд ва фазои орому осудаи мамлакатро ноором созанд.

Дар ҷангҳои мазҳабии бемавриди Ироқ ва Сурия иштироки чанде аз ҷавонони тоҷик боиси нанг аст. Модари ранҷдида ва азияткашидаи тоҷик ҳаргиз интизор набуд, ки фарзандаш гумроҳ гардида, ба чунин иштибоҳи бузург даст мезанад. Ин иштибоҳ ба сари ҳазорҳо нафар нокомӣ ва даҳшату бадбахтиҳоро овард.

Ҷавонон бояд бидонанд, ки киро гӯш мекунанд. Даъватгарон зиёданд, вале мебинед, ки онҳо ба чӣ коре даст задаанд. Ҳозир ҷавонони гумроҳро ҷалб карда, ба Сурияву Бағдод мебаранд. Аз ВАО дарак дорем, ки дар сангарҳо мусулмонҳо зидди якдигар истодаанд. Аз ин тарафи сангар ҳам «Ло илоҳа иллалоҳу Муҳаммаду расуллулоҳ» мегӯянд, аз он тарафи сангар ҳам. Ана ин фитна аст. Пайгамбар (с) мегуфт, ки «Ал фитнаву ҳаёту найиматун лаънатуллоҳи ъалавман айқазаҳо». Яъне, «Фитна мори хоб аст ва касе, ки мори хобро бедор мекунад, лаънати Худо бар ӯ бод».

Ҷавонони мо огоҳанд, ки чанд сол пеш ҷашни бузургдошти Эмоми Аъзамро гузаронида будем. Ҳазрати Эмоми Аъзам дар насиҳатномааш мегӯяд, ки «Шумо ба аҳли қибла душманӣ наварзед». Яъне, кадом мазҳабе набошад, чун «Ло илоҳа иллалоҳу Муҳаммаду расуллулоҳ» мегӯяд, шумо ба эшон душманӣ наварзед.

Бадбахтии дигар - ин аз тариқи шабакаҳои телевизионӣ ва сайтҳои интернетӣ «сомонаҳои бо ном динӣ», дар ниқоби ислом аҳамияту моҳияти иғвогароӣ, хушунатангезй ва даҳшатдоштаро ба намоиш гузошта, ба ин васила ҷавононро, ки аз «Қуръону ҳадис» бехабаранд, таблиғ намуда, онҳоро дар рӯҳияи ифротгароӣ ва даҳшатгароӣ ҳидоят намуда истодаанд. Замони имрӯза барои истифодабарандагон бо тамоми расонаҳои мухталифи иттилоотй ба воситаи интернет огоҳӣ пайдо намудан осон шудааст. Бархе аз ҷавонон, ки саводи кофӣ надоранд, мафкураи онҳоро тавассути хабарҳои иғвоангез гурӯҳҳои тундгаро доғдор месозанд, ки барои рушди минбаъдаи кишвару ҷомеа натиҷаи манфӣ ба бор меорад.

Чунин нооромиҳои сайёра барои миллати мо, ки чунин рӯзҳои мудҳиш ва сангинро дар давраи ҷанги ҳамватанӣ паси сар кардааст, инчунин сулҳу суботро бо баҳои ҷони ҳазорон ҷавонони бо нангу номуси миллат ба даст овардааст, ҷиддан нигаронкунанда аст. Зеро гурӯҳҳои моҷароҷӯ ва ифротгаро бештар дар байни ҷавонон таблиғоту ташвиқот бурда, онҳоро ба минтақаҳои даргир ҷалб менамоянд.

Бояд муайян кард, ки барои чӣ ҳазорон нафар одамон, бахусус ҷавонон дар рӯйи олам ба доми фиреби террористон ва идеяи ҷиҳод дода мешаванд. Ба андешаи ман, чунин ҳолат якчанд омил дорад, ки асоситаринаш надоштани саводи кофии динию сиёсист. Моро зарур аст, ки имрӯз дониши сиёсию динии ҷавононро баланд бардошта, онро такмил диҳем.

Мавлоно Абдураҳмони Ҷомӣ дар тафсири ҳадиси мубораки Пайғамбар (с) гуфтаанд, ки «Расулуллоҳ мегуфт: «Ад дину ан насиҳа» («Дин - насиҳат аст»). Мо бояд насиҳати хешро аз ҷавонон дареғ надорем. Зеро масъулияти гароне бар дӯш дорем дар назди Худованд.
Биё, эй ҷигаргӯша, фарзанди ман,
Бинеҳ гӯш бар гавҳари панди ман.
Садафвор биншин даме, лаб хамӯш,
Чу гавҳар фишонам, ба ман дор гӯш.
Шунав панду дониш бад-он ёр кун,
Чу донистӣ, он гаҳ бад-он кор кун.
Зи гӯш барнаяфтад ба дил нури ҳуш,
Чӣ сӯрохи гӯшу чӣ сӯрохи муш...


Ба ин хотир, пешниҳод дорам, ки аз ҷониби зиёиёни кишвар ва аҳли уламои динӣ аз тариқи воситаҳои ахбори умум, рӯзномаю маҷаллаҳо ва дар ҷойҳои ҷамъиятӣ оид ба ақоиди ҳанафӣ суҳбату мулоқотҳои муфид гузаронида шавад, ки ин, албатта, ба манфиати кор аст. Мутмаинам, нафароне, ки таълимоти динии мазҳаби ҳанафро хуб омӯхтаанд, ҳеҷ гоҳ андеша ва ақидаи худро дигар намекунанд. Гузаронидани чорабиниҳои ҷиҳати ахлоқӣ ва тарбиявидошта барои баланд бардоштани фарҳанги динӣ, сиёсӣ ва ҳуқуқии наврасону ҷавонон ба манфиати кор аст. Бедор кардани ҳисси таҳаммулпазирӣ дар доираи кӯдакон, наврасон ва ҷавонон яке аз масъалаҳои мубрами рӯз аст. Ба ин хотир, ҳар як шахс аз кӯдакӣ бояд донад, ки ҳамаро, новобаста аз баромади миллию динӣ, эҳтиром бояд кард. Чунин ҳолат имкон медиҳад, ки экстремизми динӣ дар оянда пешгирӣ карда шавад. Инчунин, уламои исломии суннатии кишварро зарур аст, ки барои пурра несту нобуд сохтани ақидаҳои иртиҷоии бемазҳабони гумроҳи такфирии ифротӣ фаъол бошанд. Агар чунин амалҳо иҷро шаванд, пас наврасону ҷавонон эҳсос мекунанд, ки онҳо барои ҷамъият заруранд ва ба амалҳои ғайриинсонӣ ва ғайриқонунӣ даст нахоҳанд зад.

Вақте ки нофаҳмиҳо оламро фаро гирифтааст, олимон набояд бетараф бошанд. Онҳо набояд фаромӯш кунанд, ки Пайғамбар (с) гуфта буданд: «Ал уламои ва расулатул анбиёи», яъне «Уламои уммати ман ворисони пайғамбаронанд». «Маро зода ва истиқоматкунандаи мансаби таҳқиқи анбиёст насиб». Онҳо насиб аз мероси анбиё бурдаанд ва масъулияти бузурге бар дӯш доранд. Чун бубинанд ҷавонон бероҳаанд, набояд фаромӯш кунанд, ки Шайх Саъдӣ фармуда:
Агар бинӣ, ки нобинову ҷоҳ аст,
В-агар хомӯш биншинӣ, гуноҳ аст.


Ман ба эшон рӯй оварда мегӯям, ки дар ин мавридҳо бемавқеиву бетарафӣ ин бешарафӣ аст!

Ҳар як фарди бо нангу ори миллатро лозим меояд, ки дасти ҳамдигарро гирифта, бар зидди амалҳои номатлуби инсонӣ мубориза барем ва дигар ба нофаҳмию иштибоҳ роҳ надиҳем. Бори дигар аз мардуми азизам ва ҷавонони нерӯманд хоҳиш менамоям, ки имрӯзу фардои Тоҷикистон дар дасти шумо аст.

Фарзандони вафодори миллат! Аз онҳое, ки шуморо ба доми худ кашидаанд, дурӣ ҷуста, фикри миллат, давлат, падару модар, фарзанду оила ва саломатии худро кунед. Аз пайравӣ бо ин гурӯҳи ифротгаро ба шумо чизе намерасад. Фитнаҳои аҳриманонаи онҳоро дар замин гузошта, шукри Худо ва озодӣ намуда, бо меҳнати ҳалол фарзандонро дар роҳи дуруст ҳидоят намоед.

Мо бояд якдигарро бишносем, худро бишносем, нафси худро бишносем. Касе, ки худро мешиносад, ӯ Худои хешро мешиносад. Мо бояд аз ҷараён ва мазҳабе, ки дорем, огоҳ бошем. Ҷавонон набояд фаромӯш кунанд, ки:

Биҳамдиллоҳ, ки ман фарзанди покам,
Падар ҳам поку модар ҳам афифа.
Дилам пок асту доман пок дорам,
Ба роҳи поки Эмом Бӯҳанифа.


Ана ҳамин суханҳои Саидамири Кулол ҳастанд, ки дар ҳаққи Ҳазрати Эмоми Аъзам гуфтаанд.

Ҷавонон боз як чизро набояд фаромӯш кунанд: имрӯзҳо, ки шумо оила, падару модарро партофтаву дили онҳоро хун кардаед, бозгардед! Ба хотири ваъдаи ночизи бегонагон амал накарда, худро шармандаи бозори қиёмат насозед!

Ва дар айни ҳол ба ҷавонон рӯй оварда мегӯям, ки:
Аз ҷавонон ба ҷаҳон номи накӯ мемонад,
Фасли гул мегузарад, лаззати бӯ мемонад.
Ин ҷаҳон косаи даврест барои ҳама кас,
Ҳама чиз мегузарад, дидаву рӯ мемонад.


Худованд ҷавонони моро ба роҳи рост ҳидоят намояд!

Ҳоҷӣ Муҳаммад
Исмоили Пирмуҳаммадзода


Шарҳи хонандагон +

Матолиби дигар:

Ҷавонон аз хуруфоту бесаводӣ ба ДИИШ мепайванданд

Ҷавонон аз хуруфоту бесаводӣ ба ДИИШ мепайванданд

Ҳаёти иҷтимоӣ, Хабарҳо, Ҷавонон ва варзиш, Номаҳои Шумо
Фатвои Шӯрои уламо: Тарғиби ақидаи Салафия тарғиби терроризм аст

Фатвои Шӯрои уламо: Тарғиби ақидаи Салафия тарғиби терроризм аст

Сиёсат, Хабарҳо, Ҳуқуқу амният
Гурӯҳҳои тундрав аз номи ислом сӯйистифода мекунанд

Гурӯҳҳои тундрав аз номи ислом сӯйистифода мекунанд

Хабарҳо, Ҳуқуқу амният, Номаҳои Шумо
Ба заъфи худ ғазо кунед!

Ба заъфи худ ғазо кунед!

Ҳуқуқу амният, ЗОКИРҶОН МУРОДОВ
Гумроҳӣ ҷавононро ба ҷиноят мебарад

Гумроҳӣ ҷавононро ба ҷиноят мебарад

Ҷавонон ва варзиш, Номаҳои Шумо