Дар як сатр
» » Тавонгарӣ ба ҳунар аст на ба мол…

Тавонгарӣ ба ҳунар аст на ба мол…

23-06-2018, 09:26

Ҳунар омӯз, к-аз ҳунармандӣ, Даркушоӣ кунӣ, на дарбандӣ.

Низомии ГАНҶАВӢ

Касбу ҳунар ҳамеша инсонро сарфарозу бахтёр мегардонад. Шахси ҳунарманд дар ҳама ҳолат ниёзи иҷтимоӣ, осудагии худро қонеъ мегардонад. Вобас-та ба ин, ҳатто дар ҳикмати мардум низ ҳунар мавқеи хосаеро ишғол намудааст. Ҳунармандро ҳама азизу гиромӣ медоранд. Хушбахтиву комронӣ ва зебоиву шодмонӣ ҳама аз маҳсули дасти ҳунармандон сарчашма мегирад.

Хушбахтона, дар ҷомеаи мо мардум ба ҳунару ҳунармандӣ аҳамияти ҷиддӣ медиҳанд. Бахусус  падару модарон талош меварзанд, то аз хурдӣ ба фарзандон  ҳунареро омӯзанд.

Ҳунар сарчашмаи физояндаи давлату сармоя буда, дар ҳама вақт бо худи шахси ҳунарманд боқӣ хоҳад монд. Зеро молу сарват хислати муваққатиро доро буда, ҳар лаҳза метавонад туъмаи яғмогарон гардад. Лекин ҳунар аз ин офатҳо эмин аст, ҳаргиз туъмаи яғмогарон буда наметавонад. Аз ин хотир, соҳибҳунар ҳама вақт шахси комгор буда, андешаи хатари ҳунари худ надорад. Ба ин мазмун ҳаким Абулқосим Фирдавсии Тӯсӣ фармудааст:

 

Куҷо беҳунар шуд асири ниёз,

Ҳунарманд ҳар куҷо бувад сарфароз.

 

Марди соҳибҳунар ҳама вақт дар байни аҳли ҷомеа соҳиби мавқеи худ буда, ҷойгузини ҳар маъракаҳост. Шахси беҳунар баръакс рондаи ҷамъият буда, ҳама шахсон кӯшиш мекунанд аз шахси беҳунар дар канор бошанд. Аз ин ҷо шахси соҳибҳунар, ба андешаи шоири машҳур Бадридини Ҳилолӣ, азизи мардум аст:

Соҳибҳунаре, ки ботамиз аст,

Дар дидаи мардумон азиз аст.

Ҳунар зодаи дониш аст. Илму хирад ҷаҳонро рӯшаниандоз мебошанд. Аз шахси донишманд ҳунарманди хуб мебарояд. Аз ин рӯ, касбу ҳунар ҳамчун зодаи илму дониш нурест дар торикии зулмот, ситораест дар осмон, ки ҳар касро ба сӯи худ мехонад. Даъват ба он мекунад, ки шахс умри худро беҳуда нагузаронад. Онро сарфи аз худ намудани касбу ҳунаре кунад, то дар оянда баҳри мардуми худ, нафъе орад. Ба қавли Абулқосим Фирдавсӣ:

 

Ҳунар ҷӯю бо пири доно нишин,

Чу хоҳӣ, ки ёбӣ зи бахтофарин.

 

Касберо соҳиб шудан басо кори мушкил ва заҳматталаб мебошад. Ин роҳи умед пастиву баландиҳо ва мушкилиҳои зиёде дорад, ки ҳар касро сабри тай кардани он набошад. Шахси хирадманд дар ин ҷода устуворона қадам мезанад ва оқибат ба мақсади худ мерасад. Зеро чӣ тарзе ки Сайидои Насафӣ зикр мекунад:

 

Ҷӯйи шир ояд бурун аз кӯҳ

баҳри кӯҳкан,

Рӯзии худ мекунад соҳибҳунар

 ҳосил зи санг.

 

Нафароне кам нестанд, ки ғофил аз гардиши фалак аз моли падар мефахранд ва дар омӯзиши касбу ҳунар бемасъулиятӣ зоҳир мекунанд. Кӯтоҳандешӣ онҳоро ба мушкилот рӯ ба рӯ месозад. Албатта оқибати он ҳеҷ аст. Дар ин хусус ҳаким Абдурраҳмоин Ҷомӣ мефармояд:

 

Ҳар писар, к-ӯ аз падар

лофад,на аз фазлу ҳунар,

Филмасал, гар дидаро мардум

 бувад, номардум аст.

Шохи бебар арчи бошад аз

дарахти мевадор

Чун наорад мева бор, андар

шумори ҳезум аст.

 

Муслиҳиддин Саъдии Шеро-зӣ ҳунарро давлати поянда ва чашмаи зоянда номидааст. Соҳибкасбони ҳунарманд дар дилу дидаи мардумон ҷой доранд ва ҳамеша онҳоро бо некӣ ёд мекунанд. Аз ин рӯ, моро лозим аст, ки дар пайи омӯзиши ҳунар шабурӯз заҳмат кашем.

 

Мадина АББОСОВА,

омӯзгори Мактаби Президентӣ барои кӯдакони болаёқат дар ноҳияи Данғара



Шарҳи хонандагон +

Матолиби дигар:

Нақши Пешвои миллат дар устувории ваҳдату ягонагӣ

Номаҳои Шумо
Ҳунар аз ганҷу мероси падар беҳ

Ҳунар аз ганҷу мероси падар беҳ

ҲУНАРҲОИ МАРДУМӢ, ҲАНГОМА ПАҲЛАВОНОВА
А. Холиқзода: «бузургтарин неъмат барои ҳар як миллат  оромии ҷомеа аст»

А. Холиқзода: «бузургтарин неъмат барои ҳар як миллат оромии ҷомеа аст»

Ҳаёти иҷтимоӣ
Ҷомӣ. Ҷавонон касбу ҳунар меомӯзанд

Ҷомӣ. Ҷавонон касбу ҳунар меомӯзанд

ҲУНАРҲОИ МАРДУМӢ, Ҷавонон ва варзиш, НИЗОМИДДИН ИСОЕВ
Тасдиқи рамзи «соли рушди  Сайёҳӣ ва ҳунарҳои мардумӣ»

Тасдиқи рамзи «соли рушди Сайёҳӣ ва ҳунарҳои мардумӣ»

ҲУНАРҲОИ МАРДУМӢ, Ҳаёти иҷтимоӣ