Дар як сатр
» » Тоҷдоре баҳри тоҷаш марди майдон буду ҳаст

Тоҷдоре баҳри тоҷаш марди майдон буду ҳаст

4-07-2017, 08:24

Ваҳдати миллӣ бузургтарин, муқаддастарин ва нодиртарин падидаест дар таърихи миллати абарқудрати тоҷик, дар таърихи миллате, ки гузаштаи боифтихор дораду абармардони соҳибхираду мондагор.

Тоҷдоре баҳри тоҷаш марди майдон буду ҳастГузаштагони накуноми миллати тоҷик мардумдару мардумозор набуданд, балки шеваи инсондӯстиву мардумпарвариро ба имрӯзиён ба мерос мондаанд, ки беҳин хислати инсонист. Ин гузаштагони олиҳиммат ҳамеша одамиятро аз ҳама чиз боло мегузоштанд, зеро одамият ба қавли ин орифон, «худро дур аз шарр доштан» аст ва ин ҳикматандӯзон пайваста мардумро ба одам будан, ба инсони комил будан ҳидоят мекарданд.
Чуноне ки Носири Хусрави бузургвор фармудааст:

Зи мардум зодаӣ, бо мардумӣ бош,
Чӣ бошад дев будан? Одамӣ бош!


Тоҷики тоҷдор ба мулки ғайр ҳаргиз лашкар накашидаву онро ғорат накардааст, аммо гарчи борҳо пайкараш аз камони адӯ тир хӯрда бошад ҳам, «тоҷдоре баҳри тоҷаш марди майдон буду ҳаст».

Таърих гувоҳ аст, ки тоҷик ҳаргиз дар пеши адӯ сар хам накардаву сар хам намекунад ва ҳамеша дар майдони набарду муборизаҳо музаффарият ба даст овардааст. Ин қавми баору нанг ҳамеша дар лаҳзаҳои сангини рӯзгор ҳам ба ояндаи пирӯзу дурахшон умед дорад ва ин аст, ки мардумаш ҳамеша пирӯзу комгору комрону комёранд.

Ин миллат бо ин ҳама сарбаландиву бузургияш мағруру худписанд набуда, балки дар замири фарзандонаш тухми хоксориву таҳаммулпазириро мепарварад ва намегузорад, ки тухми кибру ғурур ва ҳавобаландӣ дар мазраи қалбашон реша давонад.

Тоҷик, ин қавми баору номус, аз даври бостон баҳри сарҷамъӣ, хушбахтӣ ва озодии миллати хеш талош намудааст ва ҳамеша озодиву саодати мардуми хешро аз ҳама чиз боло гузоштааст ва то ба ҳанӯз ҳам ин рисолатро бар дӯш дорад. Аз таърихи ин миллат медонем, ки қавми тоҷик ҳаргиз даст ба хунрезиву тахрибкорӣ назадааст, балки бо ақли худододу заковату хирадаш тавонистааст дар таърих ҳамчун миллати сулҳофару ваҳдатпараст ва инсонпарвару хайрхоҳ ном барорад.

Тоҷик ҳаргиз ба зару сим ва пулу мол дил надода, балки хиради комилу ахлоқи писандидаро беҳтарин неъмат шумурдааст, ки ба василаи ин ду чиз тавонистааст, зиндагии шоистаро барои фарзандонаш муҳайё созад.

Тоҷик аз азал оламро на бо шамшеру тиру туфанг, балки бо мардонагиву нангу номуси тоҷикона ва хираду ҳиммату ҳикмат мусаххар карда буд. Ва ҳамин оини хирадгароии ин қавми бузургвор буд, ки ӯро ҳаммонанди ҷавшане аз ҳар бадиҳо, ошӯбҳо, муборизаҳои хунин ва, хуллас, аз ҳама балоҳо эмин нигоҳ медошт.

Аммо даҳшате, ки солҳои 1992-97 мардуми тоҷикро фаро гирифта буд, ба қавли аксари таърихдонон дар таърих беҳамто буд. Душманон аз дилсофию содагии мо истифода намуда, дар Ватани тоҷикон оташи ҷанги бародаркушро фурӯзон намуданд. Дар он ҷанги ваҳшиёнаи маргбор ҳазорон ҳазор нафар ҷон бохтанд, ҳазорҳо нафари дигар беному нишон гум шуданд. Бародар бо теғ сари бародарро мебурид, хуни ноҳақ рехта мешуд. Модаронро аз алами фарзандон қалбҳо афгору ҷигарҳо хун мешуд. Писаре зор дар сари тобути падараш менолиду падаре дар ғами фарзанди ҷавонмаргаш маҷнун мешуд. Ҳар рӯз аз ҳар як хонаи тоҷик садою нолаи модарони фарзандгумкарда ба гӯш мерасид. Ҷасадҳои одамон дар кӯчаву паскӯчаҳо бесоҳиб монда буданд. Хуни шаҳидон ба ҳар тараф равон мегардид ва ба ҷӯйҳои калон табдил меёфт. Қар-қари зоғҳо аз чаманистони Ватан ба гӯш меомаду халос. Аз хуни шаҳидон, ба ҷуз лолаҳои хунинҷигар, дигар рустание аз замин сар боло намекард.

Одамон гуруснаву ташнаву побараҳна аз бими ҷон дарёро убур намуда, ба он тарафи дарё гузашта, нисфашон дар дарё ғарқ мешуданд. Нисфи дигар дар он тарафи дарё аз гуруснагиву бесарпаноҳӣ ҷон медоданд. Мардуми бегуноҳ бехонаву дар шуда, ба чаҳор гӯшаи олам пароканда мегардиданд. Он нафароне, ки дар Ватан монданд, умед аз зиндагӣ барканда буданд. Қуввату қудрат барои идомаи зиндагӣ намонд.

Субҳи умеди мардум ба шоми тираи яъс мубаддал гардид. Боди маргзо вазида, ҳар лаҳза ҷони садҳо одамонро мерабуд. Забони тоҷик, маданият, фарҳанг ва санъати миллат рӯ ба нестӣ оварда буданд. Ҳунармандон, адибон, орифон тарки Ватан менамуданд. Қариб буд, ки номи тоҷик аз ҷаридаи олам зудуда бигардад.

Аммо ин ҳодисаҳои ваҳшатзою маргбор, ки ҳар лаҳза аз нобудшавии ин миллат дарак медоданд, одамони соҳибхираду мардумдӯстдори тоҷикро ором намегузоштанд. Ва ин нафарони соҳиби хиради комилу иродаи матин ба ҳар васила талош менамуданд, то ба ин ҷанги хонумонсӯз хотима бахшанд, мардумро сарҷамъ созанд, Ватанро аз нав бунёд созанд ва ба фарзандон дунёи нави рангин ва дар он зиндагии ширинро ба армуғон оранд.

Абармардони бузурги тоҷик дар такя аз хираду заковат ва бедорфикрии гузаштагони мондагор ҳамеша роҳ ба сӯйи қуллаи муродро ҷӯё ҳастанд, то мардумро роҳнамо гарданду аз кулли аъмоли номатлуб раҳо созанд, аз балоҳою офатҳои замона эмин нигоҳ доранд ва ба олами орӣ аз бадиҳо раҳнамун созанд. Ва ҳамин буд, ки фарзандони ин миллати некоину накумазҳар дар лаҳзаҳои сарсониву саргардонӣ ва парешониву танҳоӣ тавонистанд мардуми парешонгаштаро ба ҳам оранд, бо хуни дил Кохи ваҳдат бино созанд, дар фазои Ватан парчами сулҳу амонӣ, баробариву бародарӣ, озодиву адолат ва дӯстиро парафшон созанд.

Сулҳ ба Тоҷикистон баргашт. Сулҳе, ки мардум дер боз интизораш буданд. Ва боз ҳам шуълаи оташи хирадгароии ин миллат баландтар аланга мезад, фурӯзонтар мешуд ва ба машъали тобоне мубаддал мегардид, чашми аъмобинонро равшан менамуд, дар дилашон хашми хурӯшонро фурӯ менишонд, дидаҳоро ба сӯйи ояндаи мунаввар боз менамуд, аз гузаштаи пурифтихор воқиф мекард ва ба сӯйи ояндаи пирӯзу саид раҳнамун месохт.

Тоҷик асли хешро шинохт ва қасам хӯрд ба шири поку сафеди модар, қасам хӯрд ба ҷони чандин миллион нафар ҳамватанонаш, қасам хӯрд ба арвоҳи поки гузаштагон, қасам хӯрд, ки то ҷон дар бадан дорад, даст ба хунрезӣ намезанад ва барои имрӯзиёну пасояндагон олами биҳиштиву зиндагии ширинро ба армуғон меорад. Агарчи дар ин муборизаи хунин садҳо ва ҳазорон одамон шаҳид шуданд, ҳазорон нафари дигар беному нишон гум шуданд, аммо ба қавле:

Қатра-қатра оқибат дарё шудем,
Зарра- зарра кӯҳи побарҷо шудем.
Сад ҳазорон “Ман” ба ҳам ҷамъ омадем,
То дар ин даҳри парешон “Мо” шудем.


Аз ҳар гӯшаву канори олам тоҷикон гурӯҳ-гурӯҳ ба ҳам омаданд, ба хотири пояндагии давлату миллат. Мардуми фирорӣ ба ҳам омад, ба хотири ободии Ватану саодати ҷигарбандон. Ваҳдати ин мардум ҷовидона хоҳад буд, зеро мардум аллакай дарк намуданд, ки ваҳдату ҳамдилӣ шодиву нишотро афзун месозаду тахти золимиву ҷаҳолатро вожгун.

Акнун мардум дарк намуданд, ки хирад ягона василаест, ки одамиро аз ҳама гуна офатҳо эмин нигоҳ медорад. Ин аст, ки мардум рӯ ба илму хирад овард, зеро аҷдодони мо бо илму хиради ҷаҳонгирашон оламиёнро тасхир менамуданд ва мо низ бояд ин бузургтарин ва мукаддастарин асолати ниёгонамонро ҳифозат намоем ва ба ояндагон ба мерос гузорем.

Кохи Ваҳдат бунёд гардид, аммо на ба осонӣ, балки бо хуни дилу қурбониву шаҳидшуданҳо. Кохи Ваҳдат чунон мустаҳкаму побарҷост, ки андаруни он бо нури маърифат чароғон гардида. Ва мо, мардуми ваҳдатофару сулҳдӯсту хирадгаро, мутмаинем, ки ба ин маъвои умед ҷовидона газанде намерасад.

Сумангул АСАДБЕКОВА,
ноҳияи Носири Хусрав



Шарҳи хонандагон +

Матолиби дигар:

Ваҳдат - шоҳсутуни миллат

Ваҳдат - шоҳсутуни миллат

Хабарҳо, Номаҳои Шумо
Мо ба Ваҳдат дар ҷаҳон машҳур гаштем

Мо ба Ваҳдат дар ҷаҳон машҳур гаштем

Хабарҳо, Ҳокимияти давлатӣ, Ҳаёти иҷтимоӣ, ҲАНГОМА ПАҲЛАВОНОВА
Дар партави Паём ва соли 2017 - «Соли ҷавонон»: «Ояндаи мамлакат аз фаъолия ...

Дар партави Паём ва соли 2017 - «Соли ҷавонон»: «Ояндаи мамлакат аз фаъолия ...

Хабарҳо, Маориф ва илм, Номаҳои Шумо
Доғ дар дил ё сарнавишти марди қабркан

Доғ дар дил ё сарнавишти марди қабркан

Хабарҳо, Чеҳранигорӣ, Ҳаёти иҷтимоӣ, КОМРОНИ БАХТИЁР
Эмомалӣ Раҳмон – Пешвои арзандаи миллати тоҷик

Эмомалӣ Раҳмон – Пешвои арзандаи миллати тоҷик

Сиёсат, Ҳаёти иҷтимоӣ, Хабарҳо, Номаҳои Шумо